Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym, w sierpniu 1939 został zmobilizowany. Po wybuchu II wojny światowej w pierwszej fazie kampanii wrześniowej do 10 września walczył w szeregach 22 Dywizji Piechoty Górskiej. Po agresji ZSRR na Polskę w dniu 17 września, został aresztowany przez Sowietów w okolicach Łomży, po czym był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Na wiosnę został przetransportowany do Katynia (rosyjski badacz Aleksiej Pamiatnych zidentyfikował go na liście wywózkowej NKWD nr N 580/22) i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane pod numerem 393 w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców (dosł. jako Tadeusz Zlotolowicz) (przy zwłokach zostały odnalezione dowód osobisty, dwie pocztówki, rysunek ołówkowy, naramienniki bez oznak), gdzie został pochowany w mogile bratniej pierwszej na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu.
Od 1925 jego żoną była Maria Zofia z domu Kaczorowska (ur. 1904), z którą miał córkę Marię i dwóch synów.