Był działaczem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce - w 1933 zorganizował komórkę Stowarzyszenia w Bydgoszczy. Był redaktorem sportowym „Dziennika Bydgoskiego” i równocześnie nauczycielem wychowania fizycznego w Miejskim Liceum i Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. M. Kopernika w Bydgoszczy. 28 sierpnia 1939 powierzono mu komendanturę placu w Bydgoszczy, kierował obroną cywilną miasta, w randze majora. Władze niemieckie go internowały. Według innych źródeł w tym okresie był poszukiwany przez Gestapo - ukrywał się pod nazwiskiem „Wojciech Wujek” we wsi Dulcza Wielka pod Mielcem. Tam pracował na roli, zajmował się handlem oraz współpracował z lokalnymi komórkami AK.
Po II wojnie światowej był administratorem szpitali w Bydgoszczy. W październiku 1945 został skierowany do pracy w Warszawie. Potem przebywał na placówkach konsularnych w Detroit, Nowym Jorku, a w latach 1952–1954 kierował Konsulatem Generalnym w Chicago.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 226-2-29).