der Universität Heidelberg zurückgegebenen Handschriften und einigen Schriftproben, Heidelberg 1817, s. 296, i w Codices Latini Antiquiores. A Paleographical Guide to Latin Manuscripts prior to the Ninth Century, ed. E.A. Lowe, cz. VIII: Germany. Altenburg-Leipzig, Oxford 1959, s. 56. formatu różnie określanego: folioF. Wilken, Geschichte, s. 296., quadratae maiorisTh. Mommsen, Prooemium, w: Iordanis Romana et Getica, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi 5,1), s. XLVII. lub duże quartoE. Steinmeyer, E. Sievers, Die althochdeutschen Glossen, t. V, Berlin 1922, s. 29, przyp. 4., brakowało bowiem całej pierwszej składki, a ostatnia miała tylko 6 kart. Według opisu Theodora Mommsena z 1882 roku 110 kart było zapisanych, dwie pierwsze karty i ostatnia (tj. 1, 2 i 112) były czyste, foliacja zaś wynikała ze zdublowania karty 17Th. Mommsen, Prooemium, s. XLVII; E. Steinmeyer, E. Sievers, Die althochdeutschen Glossen, t. V, s. 29, przyp. 4..
Rękopis ten jest identyfikowany pod sygnaturą biblioteki uniwersytetu w Heidelbergu – Palat. Lat. 921S. Bertelli, Sul frammento dei Getica, s. 1;