Biorąc pod uwagę ciemną paletę barw, neutralne tło i prostotę kompozycji, portret przypomina prace Goi z ostatniego etapu malarskiego na emigracji, a nie z 1810 roku. Jednak według Muzeum Prado styl nie jest podobny do powstałych wtedy portretów Leandra Fernándeza de Moratína, Joaquína Maríi Ferrera, Maríi Martínez de Pugi, Jacques’a Galosa i Juana Bautisty de Muguira.
Opis Silvela został przedstawiony w pozycji siedzącej na krześle, którego oparcie widać ponad jego ramionami. Jest zwrócony lekko w prawo i tam kieruje wzrok. Ma na sobie szary płaszcz, żółtą kamizelkę i białoniebieski krawat. Ten strój w stylu romantycznym popiera hipotezę, że obraz został namalowany później. Biorąc pod uwagę posturę modela i kierunek spojrzenia można przypuszczać, że Goya namalował także portret jego żony, który stanowił parę z portretem Silveli.
Sposób przedstawienia postaci i niektóre elementy portretu, takie jak trudne do malowania ręce, znacznie wpływały na cenę obrazu. Z tego powodu na licznych portretach pędzla Goi ręce modeli są ukryte w połach kamizelki, za plecami modela, lub w inny sposób.
Historia obrazu Obraz należał do spadkobierców Silveli: jego wnuka Francisca, a następnie wdowy po nim Amalii Lorig i prawnuka Jorge Silveli, który sprzedał obraz do Muzeum Prado w 1931 roku.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Francisca Goi w Muzeum Prado Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Portrety postaci historycznych