Na początku działalności firma GRD kontynuowała relacje z zespołami, które wcześniej kupowały samochody od Lotusa. GRD skupiało się na dwóch podobnych klasach wyścigowych: Formule 2 i Formule 3, odnosząc sukcesy szczególnie w Formule 3. W 1972 roku Roger Williamson wygrał mistrzostwa Shell/Motor Sport International, a rok później Alan Jones, Brian Henton i Richard Robarts wygrali w sumie dziewięć wyścigów. W 1975 roku Renzo Zorzi wygrał wyścig Formuły 3 w Monako.
Jednakże kryzys naftowy 1973 roku spowodował zapaść brytyjskich wyścigów samochodowych, i pod koniec 1974 GRD zakończyło działalność. Pozostałości po GRD przejęła firma Van Diemen.
Samochody Oznaczenia samochodów GRD były trzycyfrowe, z czego pierwsza cyfra oznaczała klasę wyścigową, a dwie ostatnie rok produkcji. Nadwozia wszystkich samochodów GRD opierały się na monokokach z aluminium opartych na ramach pomocniczych z przodu i z tyłu. Zawieszenie było konwencjonalne. Karoserie miały wyraźnie klinowaty kształt. W latach 1972–1973 montowano chłodnice w sekcjach bocznych, a w roku 1974 – z przodu.
Bibliografia
Kategoria:Konstruktorzy Formuły 2 Kategoria:Zespoły Formuły 1, które nigdy nie wzięły udziału w wyścigu Kategoria:Konstruktorzy Formuły 3 Kategoria:Byłe przedsiębiorstwa w Wielkiej Brytanii