Był mężczyzną żonatym, miał czworo dzieci, jednak wszystkie zmarły w wieku kilku lat. W 1888 stracił również żonę. Pięć lat później, 20 marca 1893, złożył wieczyste śluby mnisze przed arcybiskupem mohylewskim Ireneuszem, zachowując dotychczasowe imię. Dzień później przyjął święcenia diakońskie, 25 marca – święcenia kapłańskie, zaś w październiku tego samego roku został archimandrytą. Zasiadał w radzie ds. szkół przy eparchii mohylewskiej, od października 1893 do maja 1895 był jej przewodniczącym.
W 1895 został przeniesiony do eparchii nowogrodzkiej, gdzie był rektorem seminarium duchownego, cenzorem oficjalnego pisma administratury i przełożonym monasteru św. Antoniego Rzymianina. 16 września 1896 otrzymał nominację na biskupa bałachnińskiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. Wyświęcony został 6 października tego samego roku. Po roku przeniesiono go na katedrę turkiestańską i taszkencką.