Praca stanowiła propozycję nowego myślenia o mieście, miejskości, miejskiej strategii oraz praktykach społecznych powiązanych z istniejącą jedynie w zarysie, lecz projektowaną przez samego autora analityczną nauką o mieściehttps://web.archive.org/web/20140222060049/http://www.praktykateoretyczna.pl/PT_nr5_2012_Logika_sensu/14.Lefebvre.pdf [dostęp: 22.01.2014].
Pojęcie „prawa do miasta” stanowiło próbę reinterpretacji lewicowej polityki w świetle przemian klasowych w społeczeństwach powojennego Zachodu, jak również jej wyjścia poza obszar państwa opiekuńczego. Od tamtej pory wołanie o „prawo do miasta” wyznacza wspólny obszar związków między różnorodnymi ruchami społecznymi, w tym spółdzielniami mieszkańców, związkami zawodowymi i radykalnymi organizacjami politycznymi.
„Prawo do miasta” to u Lefebvre'a wołanie i żądanie. Wołanie jako odpowiedź na ból egzystencjalny wyjaławiającego kryzysu życia codziennego w mieście. Żądanie – jako nakaz spojrzenia w oczy owemu kryzysowi, w celu stworzenia alternatywnego życia miejskiego (mniej wyalienowanego, w większym stopniu posiadającego znaczenie i radośniejszego;