Synchromizm stał się pierwszym stylem abstrakcyjnym w sztuce amerykańskiej, a Russell i MacDonald-Wright pierwszymi abstrakcjonistami wystawiającymi w Paryżu; w przeciwieństwie jednak do działających tam wówczas (Wassily Kandinsky'ego, Henriego Matisse'a, Roberta Delaunaya i jego żony Soni oraz Františka Kupki nie zdobyli rozgłosu, a ich barwne, przyciągające uwagę obrazy były ignorowane lub wyśmiewane. Synchromizm jako styl w sztuce amerykańskiej został przyjęty przez kilku malarzy: Andrew Dasburga, Patricka Henry'ego Bruce'a oraz Thomasa Harta Bentona. Wielu synchromistów wzięło udział w nowojorskiej wystawie Forum Exhibition of Modern American Painters, zorganizowanej z 1916 roku przez brata Stantona Macdonalda-Wrighta, Willarda Huntingtona Wrighta. Pod koniec I wojny światowej synchromizm niemal całkowicie zanikł, a wielu z jego przedstawicieli powróciło do malarstwa figuratywnego. Rozczarowanie Europą z powodu wojny doprowadziło do odrzucenia europejskiego modernizmu i odnowienia zainteresowania tematyką, która wydawała bardziej „amerykańska”, jak american scene painting i social realism. Tym niemniej Stanton Macdonald-Wright po śmierci Russella w 1953 roku powrócił do malarstwa synchromistycznego.