Krytyka stworzona przez antropologów postmodernistycznych, skierowana była bowiem przeciw opisom etnograficznym, skonstruowanym na zasadzie dychotomii „ja-inny” (gdzie „ja” oznacza badacza, a „inny” stanowi przedmiot badania). Negacja dotyczyła kwestii konstruowania opisu „innego” (a w konsekwencji pojawienia się przeciwstawienia „ja”) przez antropologów, którzy byli przedstawicielami wszystkich wcześniejszych nurtów. Ważnym elementem antropologii postmodernistycznej to koncepcja „wpisania w ciało”. Antropolodzy postmodernistyczni czerpią również inspiracje z nurtów takich jak relatywizm i interpretacjonizm (w sensie, że wspomnianą wcześniej dychotomię można rozdzielić na poziomie opisu etnograficznego, z zaznaczeniem, że podział taki będzie dość powierzchowny). Taka krytyka ma 2 płaszczyzny: epistemologiczną i ideologiczną (obie wyróżnia subiektywność, w przeciwieństwie do wcześniejszych nurtów, które zakładały bezwzględny obiektywizm).