W latach osiemdziesiątych XVII w. coraz częściej wyznaczano go dowódcą większych zgrupowań taktycznych bądź grup operacyjnych. 1 października 1685 roku podczas bitwy pod Bojanem jako jeden z najbardziej doświadczonych oficerów pułku Potockiego dowodził skwadronem złożonym z części chorągwi husarskich tej jednostki. W latach dziewięćdziesiątych XVII w. i w pierwszych latach XVIII w. pełnił często samodzielne dowództwo nad wojskiem koronnym jako regimentarz generalny. W 1690 roku przeprowadził operację militarną, w wyniku której zajął Suczawę, Kimpulung oraz monastery w Dragomirnie i Suczawicy, dzięki czemu opanowano prawie całą Bukowinę. W 1691 r. chorąży bracławski wziął udział w królewskiej wyprawie do Mołdawii. Jako dowódca wojskowy był często wybierany na komisarza do hiberny czy komisarza do trybunałów skarbowych. Pełnił również funkcje posła wojskowego oraz posłów cywilnych z sejmików województwa ruskiego i podolskiego. W 1693 r. wszedł w skład senatu w randze kasztelana kamienieckiego. Następnie Żaboklicki dowodził husarią hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego (1695–1702) oraz króla Augusta II Mocnego (od 1702 r. chorągwią królewicza Fryderyka Augusta, a od ok. 1704 r. do śmierci chorągwią samego monarchy).