W 1770 objął urząd namiestnika Ławry Troicko-Siergijewskiej i równocześnie przełożonego monasteru św. Sawy Storożewskiego, został również rektorem seminarium duchownego przy ławrze. W 1775 otrzymał godność archimandryty i przeszedł do służby duchownej w Jarosławiu, gdzie był przełożonym monasteru Przemienienia Pańskiego i rektorem seminarium. Jeszcze w tym samym roku ponownie mianowano go przełożonym monasteru św. Sawy Storożewskiego, zaś w 1776 wymienia się go jako zarządzającego Monasterem Dońskim w Moskwie.
15 kwietnia 1778 został wyświęcony na biskupa kostromskiego i halickiego. Na katedrze kostromskiej szczególnie interesował się szkołami duchownymi. Przeniósł seminarium duchowne w Kostromie z dotychczasowej zaniedbanej siedziby do Monasteru Ipatiewskiego, zaś przy soborze katedralnym otworzył pierwszą w guberni bibliotekę publiczną. Wielokrotnie wizytował parafie w całej eparchii. Po dwudziestu dwóch latach został przeniesiony na katedrę twerską, w 1801 otrzymał godność arcybiskupią. Już dwa lata później mianowano go arcybiskupem kazańskim i symbirskim.