Od 20 grudnia 1932 dowódca 4 szwadronu 4 pułku ułanów Zaniemeńskich, od 16 października 1933 zastępca oficera mobilizacyjnego pułku. Od 11 kwietnia 1934 w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu III w Białymstoku, od 30 czerwca przeniesiony w stan spoczynku. Od lipca 1934 kierownik sekretariatu Zarządu Wojewódzkiego Polskiego Czerwonego Krzyża w Wilnie.
W kampanii wrześniowej 1939 zmobilizowany, przydzielony jako dowódca szwadronu marszowego 4 pułku ułanów Zaniemeńskich Ośrodka Zapasowego Wileńskiej Brygady Kawalerii. 20 września przekroczył granicę polsko-litewską, internowany w obozach w Połądze oraz Kalwarii. Po zajęciu Litwy przez Armię Czerwoną zesłany w głąb ZSRR. Od 13 lipca 1940 w łagrze w Kozielsku, od 2 lipca 1941 w łagrze w Griazowcu (Syberia). Po układzie Sikorski-Majski w sierpniu 1941 zwolniony, 3 września 1941 w Tatiszczewie wstąpił do Armii Andersa, przydzielony jako dowódca 6 Dywizjonu Kawalerii 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty.