Dębina.
Po skoku instruktor dywersji w Inspektoracie Rejonowym Mielec AK, od 7 czerwca 1944 w Warszawie.
W Powstaniu Warszawskim od 1 do 7 sierpnia w grupie ppor. Zygmunta Podbielskiego ps. Podbipięta, w rejonie ul. Marszałkowskiej i Śniadeckich, uczestniczył m.in. w zdobyciu szpitala przy ul. Śniadeckich 17. Po 7 sierpnia 1944 jako dowódca grupy technicznej Batalionu Sokół na Pododcinku „Sokół”, Odcinek „Sarna” (Śródmieście Południe), produkował z niewypałów granaty oraz butelki zapalające. We wrześniu 1944 w nocnym wypadzie na gmach Banku Gospodarstwa Krajowego uszkodził niemiecką sieć łączności telefonicznej oraz zasypał niemiecki rów łącznikowy pomiędzy gmachem BGK a budynkiem Muzeum Narodowego. W kolejnym wypadzie na gmach BGK unieszkodliwił niemieckie stanowisko ogniowe, wrzucając granaty przez otwory strzelnicze.
8 września został ciężko ranny w lewe ramię (ze skomplikowanym złamaniem kości), wskutek postrzału ekrazytówką (pociskiem dum-dum), przy barykadzie przy wylocie z Placu Trzech Krzyży w kierunku Nowego Światu. Do 11 września był leczony w szpitalu przy ul. Mokotowskiej 55. Odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy. Od 3 października wraz ze szpitalem w niewoli niemieckiej, w szpitalu Stalagu IV B w Zeithain.