Uzbrojenie i jego zmiany Uzbrojenie główne stanowiło początkowo osiem dział kalibru 152 mm Mk XXIII o długości lufy L/50 (50 kalibrów) w czterech wieżach dwudziałowych Mk XXI, rozmieszczonych po dwie na dziobie i rufie w superpozycji. Działa miały maksymalny kąt podniesienia luf do 60°. Strzelały pociskami o masie 50,8 kg na maksymalną odległość 22,4 km. Na przełomie 1943/44 roku zdemontowano uszkodzoną trzecią wieżę (z pozycji X), pozostawiając sześć dział.
Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły początkowo cztery pojedyncze działa kalibru 102 mm Mk V L/45 i trzy poczwórnie sprzężone km-y 12,7 mm Vickers Mk III. W toku wojny uzbrojenie przeciwlotnicze było modyfikowane. W kwietniu 1942 roku dodano siedem pojedynczych działek 20 mm Oerlikon. W 1942 roku zdjęto pojedyncze działa kalibru 102 mm z zamiarem zamiany ich na osiem armat tego kalibru Mk XVI w podwójnych stanowiskach osłoniętych maskami, lecz zamontowano je dopiero podczas remontu na przełomie 1943/44 roku. Dodano wówczas także 16 armat automatycznych kalibru 40 mm Mk VIII w czterech poczwórnie sprzężonych stanowiskach, a liczba działek 20 mm Oerlikon wzrosła do 16, w tym pięć podwójnie sprzężonych stanowisk i sześć pojedynczych. W 1945 roku dodano cztery pojedyncze armaty 40 mm Bofors L/56 (według innych informacji, pięć).