Niewola Olelka i jego rodziny skończyła się wraz z zamordowaniem Zygmunta przez spiskowców, którym przewodzili książęta CzartoryscyJózef Wolff, Kniaziowie litewsko-ruscy od końca XIV wieku, Warszawa 1895, s. 161.. Po obwołaniu wielkim księciem Kazimierza, syna Jagiełły, Olelko poparł nowego władcę i z jego pomocą odzyskał Kopyl, a następnie przejął, z ramienia hospodara, rządy w Kijowie. Kniaź Olelko zmarł w 1454 roku, został pochowany w kijowskiej Ławrze Pieczerskiej. Jego żona zmarła w 1470, uprzednio podstrzygłszy się na mniszkę.

Po śmierci Olelka zniesione zostało udzielne księstwo kijowskie, a Kazimierz Jagiellończyk ustanowił w Kijowie namiestnika, którym został syn Olelki – Semen, który jednak nadal uważał się za udzielnego księcia kijowskiego, po jego śmierci kolejnym namiestnikiem litewskiego hospodara został Marcin Gasztołd, co skutkowało ostateczną likwidacją księstwa kijowskiego, a wiele lat później tragiczną śmiercią drugiego Olelkowica – Michała.

Od Olelka Włodzimierzowica wywodzą się kniaziowie Olelkowicze-Słuccy, których ostatnia przedstawicielka, Zofia (zm. 1612) została prawosławną świętą.