Został wówczas wybrany zarząd Koła w składzie: Maria Szukiewiczowa – prezeska, Helena Roszkowska – wiceprezeska, Maria Grebowa – druga wiceprezeska, Jadwiga Szkopówna – sekretarka i Wincentyna Skawińska – skarbniczka.
Głównym celem Koła Polek miało być niesienie pomocy materialnej i moralnej formującym się w Lidzie polskim oddziałom wojskowym. Zarząd organizacji zajmował się zdobywaniem w mieście i na wsi żywności, bielizny oraz kupował naczynia kuchenne dla tworzącej się ochotniczej Samoobrony Lidzkiej. W czasie świąt Bożego Narodzenia w 1918 roku zorganizował dla jej członków wieczerzę wigilijną. Po zajęciu Lidy przez Armię Czerwoną Koło Polek przeszło do działalności konspiracyjnej. Zajmowało się m.in. pracą wywiadowczą, informując stacjonujące poza miastem dowództwo Samoobrony Lidzkiej o zamiarach bolszewików i o sytuacji panującej w Lidzie. Po tym, jak bolszewicy rozbili w Lebiodce konny oddział Samoobrony i przywieźli do Lidy siedmiu wziętych do niewoli ułanów, Koło Polek udzieliło rannym polskim ochotnikom wsparcia moralnego i materialnego, a także, w wyniku wielu starań, przyczyniło się do zwolnienia jeńców. Po zdobyciu Lidy przez regularne oddziały Wojska Polskiego 17 kwietnia 1919 roku, Koło Polek powróciło do działalności jawnej.