Usłyszenie odgłosów Hakawai uznawano za złą wróżbę, tradycyjnie za zapowiedź wojny. Ornitolodzy w Nowej Zelandii zastanawiali się, czy mit wiąże się z jakimś realnie istniejącym ptakiem, wymarłym bądź wciąż jeszcze istniejącym. Niektórzy z nich przypisywali mit zachowanej przez lud pamięci orła Haasta (Harpagornis moorei), wymarłego i prehistorycznego ptaka.
Choć wspomnienie Hakawai występuje w mitologii maoryskiej poprzez całą Nową Zelandię, w czasach historycznych (a więc od europejskiego osadnictwa na głównych wyspach) bezpośrednie doświadczenia z Hakawai (a więc usłyszenie wydawanego przezeń dźwięku) w większości ograniczały się do Wysp Muttonbird, kilku niewielkich wysp w okolicy cieśniny Foveaux i wyspy Stewart, na dalekim południu Nowej Zelandii. Wyspy te nie są na stałe zamieszkane poprzez człowieka, który odwiedza je sezonowo, od połowy marca do końca maja dla łowów młodych burzyka szarego dla mięsa i tłuszczu (muttonbirding). Dźwięki przypisywane Hakawai opisywano tam jako składające się z dwóch części. Pierwsza z nich to dźwięczny odgłos zapisywany po angielsku jako "hakwai, hakwai, hakwai". Następował po nim bezdźwięczny trzask, jakby jakiś przedmiot leciał w powietrzu z dużą szybkością. Zjawisko to słyszano podczas spokojnych, księżycowych nocy.