Podczas praskiej wiosny zajął się odnową franciszkańskiego życia wspólnotowego, głosił rekolekcje dla zgromadzeń żeńskich. Zakładał niewielkie tajne domy zakonne, niekiedy mieszane w Libercu, Pradze, Brnie, Bratysławie i Koszycach. Każdy z tych domów stopniowo wypracowywał swój własny charakterystyczny sposób funkcjonowania. Po aksamitnej rewolucji w 1989 ta forma życia wspólnotowego zanikła.
Bárta organizował podziemne studia teologiczne dla zakonników. Na potrzeby studium przekładał i publikował teksty. Na jego doświadczeniu opierały się inne instytuty zakonne. W 1969 zakonnik zamieszkał w Vrchlabí w kraju hradeckim, gdzie formował młodych braci przygotowujących się do przyjęcia święceń kapłańskich. W różnego typu tajnych szkołach i kursach uczył teologii i duchowości, wydawał książki w drugim obiegu. W 1980 zatrzymano go i skazano na szesnaście miesięcy więzienia za „utrudnianie nadzory państwowego nad Kościołem”. Kary nie odbył ze względu na problemy zdrowotne.
Kapłan zmarł na atak serca za kierownicą swojego samochodu 9 grudnia 1982. Pogrzeb przerodził się w manifestację istniejącego choć prześladowanego życia zakonnego w Czechosłowacji. Czternaście dni po pogrzebie na adres o. Bárta przyszło wezwanie do stawienia się w celu odbycia kary.