Abd ar-Rahman al-Bazzaz (, ur. 1913, zm. 1973) – iracki polityk, dwukrotny premier Iraku w latach 1965–1966 i ponownie między czerwcem a wrześniem 1966. Prawnik, wykładowca akademicki, teoretyk panarabizmu.
Życiorys Wczesna działalność Z wykształcenia prawnik, w 1934 ukończył studia licencjackie w Bagdadzie, następnie kontynuował wyższe studia w Londynie. W kolejnych latach był aktywny w kręgach irackich nacjonalistów arabskich; był przy tym człowiekiem głęboko religijnym i uważał, że panarabizm nie wyklucza bycia gorliwym muzułmaninem, a nawet znajduje uzasadnienie w religijnej tradycji. Z powodu swojego zaangażowania w ruchu nacjonalistycznym został w 1942 aresztowany na fali represji wymierzonych po interwencji brytyjskiej w zwolenników rządów al-Kilaniego i Złotego Czworoboku. W więzieniu pozostał do końca II wojny światowej.
Po wyjściu na wolność wrócił do pracy zawodowej i do 1956 był dziekanem szkoły prawniczej w Bagdadzie. W wymienionym roku został zwolniony za protest przeciwko naruszaniu wolności słowa przez rząd Nuriego as-Sa’ida;