W latach 1947–1949 pracował jako redaktor odpowiedzialny pisma „Czerwony Uzbekistan”, 1949–-1950 przewodniczący Związku Pisarzy Uzbekistanu, 21 sierpnia 1950 został przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej Uzbeckiej SRR (do 24 marca 1959). Od 25 lutego 1956 do 17 października 1961 zastępca członka, a od 31 października 1961 do końca życia członek Komitetu Centralnego KPZR i zastępca członka Prezydium KC KPZR (od 31 października 1961 do 29 marca 1966), od 1962 do października 1964 członek Środkowoazjatyckiego Biura KC KPZR. Delegat na XIX, XXI, XXI, XXII, XXIII i XXIV zjazdy KPZR. 15 III 1959 został I sekretarzem Komunistycznej Partii Uzbekistanu i pozostał na tym stanowisku do śmierci. Od 8 kwietnia 1966 do końca życia zastępca członka Biura Politycznego KC KPZR, 1950-1983 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 3 do 10 kadencji, od 1970 członek Prezydium Rady Najwyższej ZSRR.

W 1945 wydał zbiór wierszy „Mening nafratim”, w 1951 pierwszy tom powieści „Zwycięzcy” (uzb. Gʻoliblar), w 1956 powieść „Kashmir qoʻshigʻi”, a w 1967 książkę „Doʻstlik ramzi”.