Jego brat, Teofil Wiśniowski był architektem, wybudował kilka cukrowni w Mandżurii i zaprojektował szereg domów w Warszawie m.in. w Kolonii Lubeckiego.
Tadeusz Wiśniowski mając 12 lat utracił ojca. Po ukończeniu gimnazjum w Stanisławowie w 1884, borykając się z chorobami i trudnymi warunkami materialnymi, zapisał się na Uniwersytet Jagielloński. Początkowo studiował medycynę, ostatecznie ukończył studia na Wydziale Filozoficznym, obejmujący wówczas nauki przyrodnicze. Studiował także w Wiedniu. W 1886-93 pracował kolejno: jako demonstrator w Gabinecie Geologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, jako asystent prof. Władysława Szajnochy, przy porządkowaniu zbiorów geologicznych w Muzeum Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności, jako asystent prof. Józefa Rostafińskiego w Katedrze Botaniki.
Chcąc polepszyć swoją sytuację finansową podjął pracę jako nauczyciel zdając w 1893 egzamin nauczycielski. Uczył kolejno w gimnazjum św. Anny w Krakowie, gimnazjum OO. Jezuitów w Chyrowie, a także w Kołomyi. Wreszcie dostał stałą posadę w VI Gimnazjum we Lwowie, pracując tam do 1909. Równolegle, cały czas pracował naukowo uzyskując w 1908 stopień doktora filozofii.