Posługiwano się w tym celu metodą poszerzonego przypadku (extended case method) polegającą na szczegółowym opisie przedstawionego zdarzenia, czyli sytuacji konfliktowej, uwzględniającym nie tylko jego uczestników (aktorów) i ich działania, lecz także możliwie szeroki kontekst sytuacyjny. W prowadzonych analizach starano się odkrywać obiektywne mechanizmy procesów społecznych, w związku z czym koncentrowano się raczej na praktyce codziennego życia, a nie na rządzących nim regułach strukturalnych. Nie próbowano przedstawić procesu społecznego w kategoriach niezmiennych norm i wartości, lecz ukazywano go w konkretnej rzeczywistości.
Szkoła ta często inspirowała się pracami Marksa oraz innych ekonomistów i socjologów. Brała pod uwagę kwestie społecznej sprawiedliwości takie jak apartheid i konflikty klasowe. Członkowie szkoły manchesterskiej odgrywali również ważną rolę w rozwoju innych działów antropologii oraz innych naukach społecznych. Kilkoro antropologów, którzy nie byli bezpośrednio powiązani ze szkoła manchesterską, czasami bywa uważanych za jej członków, zwłaszcza ci związani z Gluckmanem lub jego studenci z Rhodes-Livingstone Institute.