W czasie wojny sueskiej walczył w ochotniczych jednostkach sformowanych przez islamistów w ramach struktur Gwardii Narodowej dowodzonej przez Kamal ad-Dina Husajna. W momencie delegalizacji Bractwa w 1954 był kierownikiem jego sekcji studenckiej i kierownikiem wydziału organizacji odpowiedzialnego za kształcenie fizyczne jego członków. W sierpniu 1954 został aresztowany i skazany na śmierć, jednak jego wyrok zamieniono na dożywotnie więzienie. Dwadzieścia lat później odzyskał wolność na mocy amnestii ogłoszonej przez prezydenta Anwara as-Sadata. Wyjechał do Ar-Rijadu i działał w Światowym Zgromadzeniu Młodzieży Islamskiej, organizując jej obozy; w latach 1980–1986 był dyrektorem centrum muzułmańskiego w Monachium. W 1987 wszedł do najwyższego organu kierowniczego Braci Muzułmańskich w Egipcie - Biura Przewodnictwa.
W 1987 uzyskał elekcję do parlamentu egipskiego w okręgu południowego Kairu w ramach koalicji Blok Islamistyczny. W 1996 został skazany na trzy lata więzienia przez sąd wojskowy w tzw. aferze Salsabila.
W 2004 został Najwyższym Przewodnikiem Braci Muzułmańskich w Egipcie i pozostawał na urzędzie przez jedną sześcioletnią kadencję.