W maju 1919 powrócił do kraju z armią gen. Józefa Hallera. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako oficer sztabowy 43 Pułku Strzelców Kresowych. Za zaangażowanie w walce odznaczony Krzyżem Walecznych.
W sierpniu 1920 skierowany do służby w Policji Górnego Śląska (Abstimmungspolizei), utworzonej przez Międzysojuszniczą Komisję Rządzącą i Plebiscytową na Górnym Śląsku, składającej się po połowie z Górnoślązaków polskiego i niemieckiego pochodzenia. Pełnił służbę m.in. w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). W nocy z 2 na 3 maja 1921 polscy policjanci pod jego dowództwem rozbroili niemieckich funkcjonariuszy, rozpoczynając w obecnym Chorzowie III powstanie śląskie. Po wybuchu Powstania, działał w Grupie "Wschód", pełnił funkcję powstańczego komendanta miasta Królewska Huta (obecnie Chorzów).
Po zakończeniu Powstania wyjechał do Francji, osiadł w Le Puy (departament Górnej Loary). Poślubił tam Laurencie Rosalie Marie Chapon, założył firmę "Ste Force et Lumiere du Velay", w której jako inżynier nadzorował budowę fabryki hydraulicznej oraz sieci elektrycznej.