Pułku Piechoty, a w 1924 12. Turkiestańskiego Pułku Piechoty. W latach 1930–1937 kierownik przysposobienia wojskowego Wyższego Zakładu Naukowego. W 1936 ukończył Wyższą Szkołę Piechoty w Moskwie. W 1937 w stopniu majora zwolniony ze służby i przeniesiony do rezerwy. W 1941 zmobilizowany do służby czynnej w stopniu podpułkownika, został dowódcą pułku drogowego 3. Armii, a w 1942 szefem wyszkolenia bojowego w sztabie 3. Armii. Od 1943 dowódca 32. Pułku Szkolnego, podczas walk na froncie wschodnim II wojny światowej był ranny i kontuzjowany. 4 czerwca 1944 skierowany do służby w Armii Polskiej w ZSRR w stopniu podpułkownika, mianowany dowódcą 4. Zapasowego Pułku Piechoty, który następnie przebazował do Białegostoku. Mianowany pułkownikiem i 20 października 1944 komendantem Frontowej Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Lublinie (do 18 września 1945). Od września 1945 dowódca 15. Dywizji Piechoty w Olsztynie, w grudniu 1945 mianowany generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1946. Od sierpnia 1947 kwatermistrz Okręgu Wojskowego nr II.
Po aresztowaniu przez Informację Wojskową w październiku 1948 brata Bolesława Kontryma, 12 listopada 1948 odwołany ze służby w ludowym Wojsku Polskim i wycofany do ZSRR, gdzie zmarł.