Po wybuchu rewolucji październikowej (1917) wyjechała do Polski (jej matka zmarła w 1916 roku); ojciec nie otrzymał zgody na wyjazd z ZSRR (zmarł tamże w roku 1953).
Irena Konopacka zamieszkała na warszawskim Powiślu, przy ulicy Elektrycznej. Utrzymywała się, udzielając korepetycji z matematyki. Uczęszczała do żeńskiego Gimnazjum Haliny Gepnerówny. Zdała maturę w roku 1920, po czym wstąpiła na Politechnikę Warszawską. Sytuacja finansowa skłoniła ją do zmiany kierunku studiów – skończyła Państwowy Instytut Dentystyczny (później włączony do Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego). Tytuł lekarza dentysty otrzymała 15 grudnia 1925 roku.
Życie zawodowe i osobiste przed wybuchem II wojny światowej W okresie 1926–1939 Irena Konopacka (od roku 1927 Semadeni-Konopacka) pracowała w Warszawie: jako asystentka prof. Alfreda Meissnera w Klinice Chirurgii Stomatologicznej (1926–1932), jako lekarz-wolontariusz w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego pod dyrekcją prof. Adama Czyżewicza (1932–1935), w Klinice Położniczej i na Oddziale Wewnętrznym Szpitala Wolskiego (1936–1939). w przychodni stomatologicznej Banku Polskiego w Warszawie (od roku 1928). Pracowała też w prywatnym gabinecie prof. Alfreda Meissnera, a następnie również we prywatnym gabinecie przy ul.