200px|thumb|Rys. Schemat kinematycznysilnika widlastego. Układ z korbowodami na wspólnych czopach wału korbowego 200px|thumb|Przekrój lotniczego silnika V8 200px|thumb|Silnik V8 z 1905 200px|thumb|Silnik W12 dwuwidlasty w wersji Volkswagena 200px|thumb|Maszyna parowa V2
Silnik widlasty (silnik typu V) – silnik tłokowy wielocylindrowy rzędowy, w którym cylindry umieszczone są w dwóch rzędach usytuowanych względem siebie pod pewnym kątem, np. 90°. Oba rzędy cylindrów napędzają jeden wspólny wał korbowy. Specyficzną odmianą jest płaski silnik V – rozwarcie między rzędami cylindrów wynosi 180°, nie mylić z bokserem.
Spotyka się następujące silniki widlaste: V2 – stosowane do napędu motocykli, np. Harley-Davidson, Moto Guzzi, Ducati, Yamaha Virago, Yamaha V-Star V4 – pionierem w produkcji tego typu silników jest Lancia. Pojawiły się one w latach 20. XX wieku. Stosowali je też inni producenci samochodów m.in. V4 produkowane w kolońskiej fabryce Ford, stosowane w samochodach Ford Granada, Ford Taunus. Konstrukcja Forda zastosowana została również w Saabie 95. Silnik znalazł również zastosowanie w samochodach młodszych – Pontiac 1.8. Obecnie konstrukcja stosowana do napędu motocykli np. Honda VFR V5 – najbardziej nietypowy z silników o układzie V. Konstrukcja Volkswagena. Powstał jako rozwinięcie koncepcji silnika VR6.