Zawierają oceny, zarzuty, pretensje w stosunku do dziecka, np:
„(Ty) jesteś źle wychowany.” „(Ty) zachowujesz się jak niemowlę.” „(Ty) chcesz zwracać na siebie uwagę.” „Dlaczego (ty) nie jesteś miła?” „(Ty) powinieneś to lepiej wiedzieć.”
Komunikaty o charakterze „ja” mają na celu uświadomić dziecko odczucia rodzica w danej sytuacji, są to zdania przedstawiające myśli i spostrzeżenia opiekuna związane z dzieckiem lecz nie mówiące o nim w bezpośredni sposób.
„(Ja) nie mam ochoty na zabawę, kiedy jestem zmęczona." „(Ja) nie mogę gotować, kiedy muszę przechodzić po garnkach i patelniach na podłodze." „(Ja) jestem załamana, kiedy widzę, jak moja czysta kuchnia jest znów zabrudzona."
„Wypowiedzi «ja»” są skuteczniejsze dla wywarcia wpływu na dziecko, aby zmodyfikowało to swoje zachowanie, które jest nie do przyjęcia dla rodzica i którego zmiana jest lepsza i dla dziecka, i dla jego stosunków z rodzicami. „Wypowiedź «ja»” o wiele mniej nadaje się do wywoływania oporu i buntu. Znacznie mniej groźne jest unaocznienie dziecku otwarcie, jak jego zachowanie oddziałuje na was niż ukazywanie, że w nim jest coś złego, ponieważ tak się zachowuje. „Wypowiedzi «ja»” są też nieskończenie bardziej skuteczne, ponieważ składają odpowiedzialność za zmianę zachowania w ręce dziecka.