Rekonstrukcja poliptyku zajęła wiele lat. Rozpoczął ją w 1931 Philip Hendy, kojarząc Świętych Piotra i Pawła z National Gallery w Londynie ze Św. Jerzym zabijającym smoka z Isabella Stewart Gardner Museum w Bostonie. W 1946 Roberto Longhi połączył Madonnę Cook z National Gallery of Art w Waszyngtonie z Pietą z Institute of Arts w Detroit, udowadniając, iż są częściami tej samej nastawy. W 1950 Federico Zeri rozpoznał Świętych Katarzynę Aleksandryjską i Hieronima z Philbrook Museum of Art w Tulsie. Po kilku latach do szeregu odnalezionych części składowych poliptyku dodano Świętych Antoniego Opata i Łucję z krakowskiego Muzeum Czartoryskich (J. Białostocki, 1956). Nie wiadomo, gdzie znajdują się obrazy z sześcioma świętymi i emblematami Salvadorich wymieniane w spisie inwentarzowym z 1771. W archiwum rodu odnaleziono dokument z 1805, mówiący o obrazie z Ostatnią Wieczerzą, rozmiarami pasujący do dwóch brakujących obrazów ze świętymi.
W 1961 udało się zebrać wszystkie części składowe poliptyku i zaprezentować je na wystawie przedstawiającej twórczość Crivellego w Wenecji.