W Stoczni Szczecińskiej zorganizowano własny ośrodek konstrukcyjny oraz prowadzono modernizację i rozbudowę urządzeń, co umożliwiało produkcję coraz bardziej specjalistycznych statków, w tym nowoczesnych krótkich serii. Pracowało w niej w latach 70. ponad 12 tys. osób, w roku 1980 – około 10 tys., a pod koniec lat 80. – ok. 6 tys. Na terenie zakładu odbył się pierwszy po II wojnie światowej strajk robotniczy (1958) oraz wielkie strajki w grudniu 1970 roku i w sierpniu 1980 roku (zakończony podpisaniem pierwszego z porozumień sierpniowych).
Stocznie szczecińskie przed zakończeniem II wojny światowej thumb|left|Pancernik „Zhenyuan”, zbudowany w AG Vulcan Stettin dla Chin w roku 1885 thumb|„Kaiser Wilhelm der Grosse” (1897), pierwszy z tzw. „czterofajkowców” (ang. Four funnel liner)„Kaiser Wilhelm der Grosse” był pierwszym z cenionej serii jednostek czterokominowych, pięciu tzw. transatlantyckich „czterofajkowów”. Kolejnymi były: „Deutschland” (1900), „Kronprinz Wilhelm” (1901), „Kaiser Wilhelm II” (1902), „Kronprinzessin Cecylie” (1906). Statki te zapewniły armatorom rekordowe, a konstruktorom – wielkie uznanie. Aby upodobnić do nich swojego Titanica Anglicy dobudowali mu czwarty komin-atrapę, pozorując nawet wydostawanie się dymu (cztery kominy były symbolem mocy jednostki). Według innych źródeł (zob.