W 1955 otrzymał godność archimandryty. Od 1955 do 1970 był przełożonym monasteru św. Onufrego w Jabłecznejks. S. Żeleźniakowicz: Istorija Jabłoczinskogo Swiato-Onufrijewskogo Monastyria. T. III. Warszawa: Warszawska Metropolia Prawosławna, 2006, .. Kierował kilkuosobową wspólnotą (3 mnichów i dwóch posłuszników w 1962), kilkakrotnie skarżył się metropolicie warszawskiemu i całej Polski na problemy z dyscypliną w klasztorze (alkoholizm). Mimo wszystkich problemów monaster w Jabłecznej pozostawał jednym z najważniejszych sanktuariów Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnegoks. S. Żeleźniakowicz: Istorija Jabłoczinskogo Swiato-Onufrijewskogo Monastyria. T. III. Warszawa: Warszawska Metropolia Prawosławna, 2006, s. 296, 312-313 i 325. ..
Z jego inicjatywy w 1965 ponownie rozpoczęto – po kilkunastoletniej przerwie po wysiedleniach miejscowych prawosławnych Ukraińców – regularne odprawianie nabożeństw w cerkwi Opieki Matki Bożej w SławatyczachN. Klimuk. Sławatycki cud. „Przegląd Prawosławny”. 10 (328), październik 2012. Białystok. ISSN 1230-1078. W 1956 i ponownie w 1970 był jednym z kapelanów żeńskiego monasteru na Grabarce.