W 1869 roku skupsztina uchwaliła nową konstytucję. Za rządów Milana I Serbia zrezygnowała z samodzielnej polityki na Bałkanach i znalazła się pod wpływami Austro-Węgier. Po wybuchu w 1875 roku powstania w Bośni i Hercegowinie Serbia i Czarnogóra wypowiedziały wojnę Imperium Osmańskiemu. Powstanie (do którego dołączyła Bułgaria w 1876 roku) przyczyniło się do wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej. Po zwycięstwie Rosji nową sytuację polityczną na Bałkanach ustalił kongres berliński w 1878 roku.
Niepodległa Serbia thumb|lewo|Ultimatum Austro-Węgier skierowane do rządu Królestwa Serbii z 14 lipca 1914 r.28 lipca Austro-Węgry wypowiadają wojnę Serbii, rozpoczyna się I wojna światowa. thumb|Armia serbska maszeruje przed Łukiem Triumfalnym w Paryżu jako zwycięska strona Ententy w I wojnie światowej. thumb|lewo|Ekspansja terytorialna Serbii aż do zakończenia I wojny światowej i powstania Jugosławii. W 1878 roku Serbia uzyskała niepodległość. Jej obszar powiększył się o Nisz. Dzięki poparciu Austro-Węgier w 1882 roku Milan I przyjął tytuł królewski. Na pocz. lat 80. XIX w. powstała Partia Radykalna, która zdobyła poparcie u ubogich mieszkańców wsi i na wpół wiejskich miasteczek. W 1888 roku radykałowie wymogli na królu nową konstytucję, która przekształciła Serbię w monarchię parlamentarną.