W 1753 został (na dwa lata) dyrektorem stowarzyszenia i dokonał reform administracyjnych — wprowadził podział na wydziały, przy czym sam kierował Wydziałem Przyrodniczym. W 1780 osiadł w podgdańskiej Oruni, zakładając w swojej posiadłości ogród i organizując w niej spotkania uczonych. Po jego śmierci posiadłość sprzedana została przez wdowę, a współcześnie stanowi Park Oruński. W testamencie Reyger ustanowił fundację działającą na rzecz rozwoju nauki.
Prace botaniczne Opublikował dwutomowe dzieło o florze Gdańska Tentamen florae Gedanensis (1764–1766) najpierw po łacinie, a w 1768 roku po niemiecku. Praca ta stanowiła pierwszą w Niemczech próbę uporządkowania i opisania lokalnej flory według systemu Linneusza. Nie wszystkie rośliny wymieniane w Tentamen florae… Reyger znalazł osobiście – wiele cytował za poprzednikami: Mikołajem Oelhafem, Christianem Mentzlem i Jakobem Breynem. Dlatego kilka błędów zawartych w ich pracach zostało powielonych w pracy ReygeraConwentz H. 1911. Westpreußische Botaniker der Vergangenheit. Ber. Deutsch. Bot. Ges. 29: (6)–(15). (za M. Ziarnek 2012). Autor podaje stanowiska i opisy gatunków, ich cechy charakterystyczne i okres kwitnienia oraz nieliczne synonimy, w większości za systemem Gasparda Bauhina.