Po złożeniu apelacji został jednak uniewinniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 26 lipca 1933.
Około 1935 Marczak zbliżył się do środowiska Polskiej Partii Socjalistycznej. Prowadził działalność społeczno-oświatową w środowisku robotniczym. Współpracował z Towarzystwem Uniwersytetu Robotniczego oraz lewicowym pismem „Dziennik Popularny”, propagującym koncepcję jednolitego frontu polskiej lewicy. Prowadził m.in. dział humorystyczny „Dziennika”. Prawdopodobnie publikował również na łamach wydawanej w języku jidysz „Literarysze Trybune”.
Przyjaźnił się blisko z lewicowym poetą Edwardem Szymańskim. Owa przyjaźń zaowocowała wieloletnią współpracą artystyczną oraz publicystyczną. Marczak skomponował większość melodii do tekstów Szymańskiego. Między innymi ok. 1938 roku skomponował muzykę do słów napisanego przez przyjaciela hymnu Centralnego Związku Zawodowego Pracowników Kolejowych RP. W tym samym roku nakładem zarządu głównego TUR wydano także ich wspólną broszurę pt. Piosenki robotnicze. Opracowanie literackie Edwarda Szymańskiego. Opracowanie muzyczne Ludomira Marczaka. Marczak i Szymański wspólnie napisali również powieść o wojnie domowej w Hiszpanii (Płomień nad Sierra Morena), drukowaną w 1936 w dodatku do socjalistycznego „Robotnika”.