W 1892 otworzono nowy cmentarz, zamykając jednocześnie stary, na którym odbywały się jednak pochówki podczas I wojny światowej, kiedy to nie było dostępu do nowego cmentarza. W latach 90. XIX wieku do Królestwa Polskiego zaczęło przybywać wielu emigrantów z ziem zabranych, tzw. Litwaków. Byli wśród nich rosyjscy Żydzi, którzy różnili się kulturą i językiem od Żydów mieszkających w Łodzi. Stanowili zamkniętą grupę i z tego powodu postanowili wybudować synagogę Wołyńską (ul. Wólczańska 6), którą oddano do użytku w 1904.
Według danych władz miasta z 1821 zdecydowana większość napływających do miasta Żydów była z jego najbliższych okolic, m.in.: Strykowa, Lutomierska, Parzęczewa, Łasku, które były znacznie większe pod względem liczby mieszkańców od Łodzi. Było to wynikiem stworzonych przez władze możliwości inwestycji w branży włókienniczej. Od lat 80. XIX w. przybywający do Łodzi najzamożniejsi Żydzi byli m.in. z Warszawy, Płocka, Kalisza, Przedborza, Gostynina. W 1897 przeprowadzenie pierwszego powszechnego spisu w cesarstwie rosyjskim wykazało odsetek ludności żydowskiej na poziomie 29,4%. W czasie II Rzeczypospolitej odsetek liczby Żydów w Łodzi wynosił ok.