W wyniku badań ogłosiła najpierw szereg prac wstępnych: Kilka słów o szałaśnictwie w Tatrach polskich („Przegląd Geograficzny” 2, 1920–21, druk 1922), Sprawozdanie z pracy nad szałaśnictwem w Tatrach („Wierchy” R. 4, 1926), Z badań nad pasterstwem karpackim i alpejskim (tamże R. 8, 1930) i in. Okres ten uwieńczyła obszerną pracą pt. Osadnictwo pasterskie i wędrówki w Tatrach i na Podtatrzu (Kraków 1931). Jest to w tej dziedzinie klasyczne dzieło, w dalszym ciągu uznawane za podstawę do wszelkich dalszych badań geograficznych, etnograficznych i historycznych nad pasterstwem tatrzańskim, a ze względu na bogactwo zawartych materiałów jest też przydatne w innych badaniach tego regionu.
Swoje badania Zofia Hołub-Pacewiczowa rozciągnęła następnie na sąsiedni region Tatr Niżnych i ogłosiła pierwsze gruntowne opracowania ich pasterstwa: Pastierstvo v Nízkych Tatrách („Sbor. Muz. Slov. Spol.” 27-28, 1933-34). Dalsze jej prace związane z pasterstwem górskim dotyczą Alp i Pirenejów oraz porównań kultury pasterskiej w różnych regionach (także w Tatrach), np. Sur la transformation de l’habitat temporaire en habitat permanent et de l’habitat permanent en habitat temporaire dans les montagnes du système alpin en Europe (w: „Résumés des Communications du Congrès Int.