W czasie powstania warszawskiego służył przy sztabie Komendy Okręgu. Nadawał z hotelu „Victoria” i gmachu PKO. 15 września ochotniczo podjął się zadania dotarcia do wojsk radzieckich stojących po prawej stronie Wisły w celu nawiązania bezpośredniej łączności radiowej z dowództwem powstania. 19 września 1944 roku dotarł do dowódcy 9 Zaodrzańskiego pułku piechoty 1 Armii Wojska Polskiego. Został skierowany do szefostwa łączności sztabu dowództwa 1 Armii. 24 września nawiązał kontakt z powstańcami zaś 25 września został aresztowany przez kontrwywiad 1 Armii i więziony do upadku powstania. 6 października został ponownie aresztowany i w listopadzie wywieziony do ZSRR. Przebywał w łagrze Borowicze, później pracował niewolniczo w kopalni na Uralu. 16 listopada 1947 roku wrócił do Polski. Później był prześladowany i aresztowany przez UB.