Klątwa Tippecanoe wzięła nazwę od bitwy pod Tippecanoe z 1811 r. William Harrison, gubernator Terytorium Indiany, posłużył się dyskusyjną taktyką podczas negocjacji traktatu z 1809 r. podpisanego w Fort Wayne z Indianami, którzy na mocy cesji zrzekli się rozległych połaci ziemi na rzecz amerykańskiego rządu. Traktat ten jeszcze bardziej rozgniewał Tecumseha, wodza plemienia Szaunisów (Szawnisów), przywodząc żołnierzy federalnych i Indian na skraj wojny w okresie znanym jako wojna Tecumseha. Tecumseh wraz ze swoim bratem, Tenskwatawą (zwanym Prorokiem), zorganizował konfederację plemion indiańskich z zamiarem przeciwstawienia się ekspansji Stanów Zjednoczonych na zachód. W 1811 r. oddziały Tecumseha pod dowództwem jego brata zaatakowały armię Harrisona pod Tippecanoe. Bitwa przyniosła Harrisonowi sławę i przydomek Stary Tippecanoe (ang. Old Tippecanoe), a jego sława wzrosła jeszcze bardziej po pokonaniu Brytyjczyków w bitwie pod Moraviantown podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej w 1812 r.