W czasie kampanii wrześniowej dowodził 1 kompanią 1 batalionu saperów. Walczył do 29 września w bitwach pod Pułtuskiem, Wyszkowem, Kałuszynem i Zamościem.
Po klęsce działał w strukturach ruchu oporu w Wilnie, ale w lutym 1941 roku został aresztowany przez Rosjan. Był więziony w Wilnie, a później w Gorkim. W styczniu 1942 roku został zwolniony i wstąpił do polskich oddziałów dowodzonych przez gen. Władysława Andersa. Został skierowany do ośrodka Szkolenia Saperów na stanowisko dowódcy kompanii Podoficerskiej Szkoły Saperów. W czasie pobytu w Palestynie ukończył kursy walki przeciwgazowej oraz kursy walki wysokogórskiej, a w październiku 1943 roku został przydzielony do 5 Kresowego batalionu saperów, z którym walczył we Włoszech, m.in. nad rzeką Sangro, rzeką Rapido, na linii Gustawa, linii Hitlera, linii Gotów, o Monte Casino, o Ankonę i o Bolonię. W marcu 1944 roku awansował na kapitana.