W 1952 była rozważana jego kandydatura na pierwszego ordynariusza diecezji wrocławsko-szczecińskiej, utworzonej z parafii erygowanych na potrzeby ukraińskich przesiedleńców. Obok niego kandydatami do przyjęcia chirotonii biskupiej byli również dwaj kapłani-wdowcy: Mikołaj Niesłuchowski oraz Stefan Rudyk. Ostatecznie Synod Biskupów PAKP wskazał na tego ostatniego.
Działania prawosławnych aprobował Urząd ds. Wyznań, który postanowił następnie szerzyć prawosławie – kosztem katolicyzmu obrządku bizantyjskiego – na Rzeszowszczyźnie. Z upoważnienia urzędu i metropolity Makarego ks. Lewiarz udał się na te tereny w lecie 1956. W sprawozdaniu zasugerował utworzenie parafii prawosławnych w Sanoku i Zagórzu.
Od 1957 do 1960 po raz pierwszy pełnił funkcję proboszcza parafii Świętej Trójcy w Sanoku. 24 lipca 1958 został zastępcą przewodniczącego prawosławnego Komitetu Misyjnego dla województwa rzeszowskiego. Od metropolity warszawskiego i całej Polski otrzymał zezwolenie na przejmowanie w imieniu PAKP pounickiego mienia (w tym budynków sakralnych), co wcześniej zapowiadał Urząd ds. Wyznań. Został również reprezentantem Kościoła przed lokalnymi władzamiA. Brożyniak, R. Ziobroń, Prawosławie w Bieszczadach po II wojnie światowej [w:] red. J. Izdebski, K. Kaczmarski, M.