Działalność botaniczna W latach 1583–1584 napisał kilka prac o przyrodzie Pomezanii, które zostały zebrane po jego śmierci w niewielki tomik pt. „Vera historia de Succino Borussico…” i łącznie z kilkoma innymi opracowaniami wydane w 1590 roku w Jenie przez dawnego jego ucznia Johanna Rosina. W zbiorze tym znajdowało się opracowanie napisane w 1583 roku, dotyczące roślin dziko występujących i uprawianych w ogrodach Prus (wymienił ok. 60 roślin egzotycznych, uprawianych w ogrodach). Zasadniczy teren prac Wiganda – Pomezania – znajdował się na prawym brzegu Wisły, w szczególności w okolicach Miłomłyna, Wigand odnosił się najwyraźniej do całych Prus Książęcych. Gatunki zostały uporządkowane alfabetycznie według nazw łacińskich, z podaną nazwą niemiecką, czasem też synonimem. Przy niektórych gatunkach znajdują się uwagi na temat morfologii, występowania i wykorzystania leczniczego. Wartość naukowa tej publikacji nie była wysoka, ponieważ Wigand w odniesieniu do lokalnej flory stosował nomenklaturę Dioskurydesa, a tym samym większość roślin oznaczył nieprawidłowo. Mimo licznych braków i błędów praca Wiganda jest ceniona jako pierwsza próba zestawienia flory Prus.