Przed wybuchem I wojny światowej, 18 lipca 1914 wraz z ogłoszeniem mobilizacji wojennej objął korpuśny park inżynieryjny w 10 batalionie saperów, z którym 24 lipca wyruszył na front. W 1916 zdał go i został przydzielony do 1. kompanii saperów jako młodszy oficer na froncie 4 Dywizji Piechoty VI Korpusu. Następnie został dowódcą: 2. kompanii saperów, 2. oddziału konnego kompanii reflektorów i kompanii reflektorów w 10 batalionie saperów. W czasie służby w armii rosyjskiej awansował na kolejne stopnie: podporucznika (starszeństwo z dniem 6 sierpnia 1910), porucznika (6 sierpnia 1913) i sztabskapitana (22 maja 1916).
W 1917 został przeniesiony do 1 pułku inżynieryjnego w I Korpusie Polskim na Wschodzie gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, gdzie po przybyciu w październiku 1917 został przydzielony do 1. kompanii tegoż pułku. W styczniu 1918 brał udział w zdobyciu i zajęciu twierdzy Bobrujsk. Za wysadzenie torów i mostu kolejowego przy stacji Osipowicze na tyłach pozycji bolszewickich z nocy z 16 na 17 lutego 1918, został następnego dnia odznaczony przez dowódcę korpusu amarantową wstążką, a za postawę wykazaną w czasie tej akcji, 10 maja 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy. W maju 1918 objął dowództwo batalionu technicznego w 1 pułku inżynieryjnym.