Z uwagi na późniejszy brak wieści o działaniach Ulejskiego uznano go za poległego, w związku z czym na zjeździe w Kaliszu nowym regimentarzem został Ignacy Skarbek-Malczewski. 10 października Ulejski ujawnił się, ale mimo to musiał się podporządkować Malczewskiemu. Traktowano go z rezerwą, więc otrzymał dowództwo nad 300–osobową partią. W późniejszym okresie prowadził działania na pograniczu wielkopolsko–kujawskim, w końcu października zagrażając ponownie Bydgoszczy i Toruniowi. Na początku grudnia na rozkaz Malczewskiego skoncentrował oddział w Łobżenicy, gdzie został pobity i co przerwało na współpracę obu dowódców. Na początku stycznia 1769 zawarł jednak w Izbicy ugodę, w wyniku której Ulejskiemu wyznaczono jako obszar działań północno–zachodnią Wielkopolskę, północne Mazowszu, Kujawy i Prusy Królewskie. W tym czasie odniósł kilka sukcesów (4 stycznia Bydgoszcz, 12 stycznia Służewiec k. Torunia), ale 30 stycznia poniósł dotkliwą klęskę pod Strzelnem. Z kolei przedsięwziął wyprawę na Pomorze i dotarł do Gdańska. 27 marca podczas odwrotu został pod Starogardem zaatakowany przez Rosjan, którzy rozproszyli jego ponad 800–osobową partię. Na przełomie marca i kwietnia 1769 Ulejski rozproszył ostatecznie swój oddział i wyjechał do Lubeki i Hamburga, a następnie Cieszyna i Bielska.