Rezerwaty biosfery w Niemczech – oficjalnie rozpoznane zarówno przez UNESCO, jak i niemieckie prawo o ochronie przyrody (niem. Bundesnaturschutzgesetz) wielkoobszarowe tereny o wyróżniających się walorach przyrodniczych i kulturowych, podlegające już innym krajowym formom ochronnym. Najstarsze rezerwaty w Niemczech powołano w 1978 r. Od tego czasu powołano ich 16, ale jeden (Las Bawarski) utracił w 2006 r. ten status, zaś ''Rezerwat Biosfery Krajobrazu Krasowego Południowego Harzu'' jest w trakcie powoływania.
W niemieckich rezerwatach biosfery stosuje się podział na trzy strefy: Strefę centralną (niem. Kernzone, ang. core area), będącą terenem zarezerwowanym dla przyrody, mającą status rezerwatu przyrody, parku narodowego, lub analogiczny i zajmującą co najmniej 3% powierzchni całego rezerwatu biosfery. Strefę buforową (niem. Pufferzone/Pflegezone, ang. buffer area), mającą charakter ochronny dla strefy centralnej, gdzie prowadzi się gospodarkę zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, uwzględniając potrzeby dzikich zwierząt i roślin. Niemieckie prawo wymaga, by strefa centralna zajmowała co najmniej 10% wyznaczonego obszaru, z czego łącznie ze strefą centralną musi mieć co najmniej 20% obszaru rezerwatuhttp://www.elbetal-mv.de/fileadmin/user_upload/download/Rahmenkonzept_BR-FE.pdf.. Strefę tranzytową (niem.