Prowadził działalność misyjną i charytatywną, szczególnie zajmował się losem ubogich i bezdomnych dzieci.
W 1906 został przeniesiony do eparchii wołyńskiej, ponownie jako wikariusz, z tytułem biskupa włodzimiersko-wołyńskiego. W 1908 objął katedrę archangielską i chołmogorską i pozostawał jej ordynariuszem przez cztery lata. Szczególnie opiekował się założonym przez Jana Kronsztadzkiego monasterem w Surze, nadal angażował się w działalność charytatywną i oświatową, wspierał ubogich seminarzystów i psalmistów.
W 1912 został przeniesiony na katedrę ufijską. Mimo złego stanu zdrowia również w nowej eparchii pomagał dzieciom, jak również interesował się potrzebami duchowieństwa parafialnego i poszczególnych placówek duszpasterskich, objeżdżał eparchię. Otworzył kursy dla duchowieństwa, które miało zajmować się działalnością misyjną wśród ludności nierosyjskiej i nieprawosławnej. Działalnością misyjną miał zajmować się utworzony przez niego w 1912 monaster Matki Bożej w Bieriezowsku. Z eparchii ufijskiej odszedł w 1913 z powodu złego stanu zdrowia.