Arkusze białego papieru sklejano ze sobą zarówno powierzchniami w celu zwiększenia jego grubości, jak i brzegami w celu uzyskania jego większej długości.
Mała trwałość papieru w klimacie subtropikalnym Mjanmy powodowała, że cenniejsze parabaiki były przepisywane co ok. 100 lat.
Tekst Czarny papier wykorzystywany był do sporządzania tekstów, których trwałość nie była istotną cechą – prywatnych notatek, tekstów urzędowych, szkiców poważniejszych tekstów, zapisywanych później na liściach palmowych, oraz niektórych prac naukowych. Do pisania służyły rysiki sporządzone ze steatytu; czasem litery bywały złocone. Pisanie steatytowym rysikiem na czarnym papierze przypominało pisanie kredą na tablicy: jeden tekst mógł zostać łatwo wytarty i zastąpiony następnym. Stąd na jednym arkuszu czarnego papieru często można znaleźć fragmenty kilku różnych dokumentów, sporządzonych w różnym czasie. Najstarsze teksty, zachowane w formie czarnych parabaików, pochodzą z końca XVIII w.