W latach 1976–1982 studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, ukończywszy specjalizację konserwacji zabytków, oraz na historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Po zakończeniu studiów zaczęła pracę w Biurze Studiów i Dokumentacji Zabytków we Wrocławiu.
Od 1987 była członkinią zespołu badawczego w Instytucie Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej, zaś w 1991 przeniosła się do Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego. Uzyskała stopień doktora nauk technicznych w 1992 r., na podstawie rozprawy „Alexis Langer (1824-1904) i jego neogotycka architektura sakralna”.
Zapoczątkowała szerokie badania na temat architektury modernizmu powojennego Wrocławia. W 2005 zainicjowała Listę Dóbr Kultury Współczesnej dla Wrocławia na której znalazły się wartościowe obiekty z okresu po 1945 roku, m.in. Dom Naukowca, Mezonetowiec i „Manhattan” proj. Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak, Trzonolinowiec proj. Andrzeja Skorupy i Jacka Burzyńskiego, czy ZETO i Dolmed proj. Anny i Jerzego Tarnawskich. Konsekwentnie zabiera głos w dyskusji publicznej, podkreślając konieczność ochrony powojennego dziedzictwa Wrocławia, m.in. występowała w sprawie rewitalizacji zabudowy przy pl. Nowy Targ. Wsparła również wpis stadionu w Słubicach do rejestru zabytków.