Latem 1919 r. w stopniu generała majora objął dowództwo 2 Dywizji Strzeleckiej. Od końca 1919 r. dowodził 3 Dywizją Strzelecką. Doszedł do stopnia generała lejtnanta. Po klęsce wojsk Białych na początku 1920 r. przybył do Polski, gdzie kilka miesięcy później został dowódcą 3 Wołżańskiej Dywizji Piechoty w składzie Rosyjskiej Ludowej Armii Ochotniczej gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Po jej klęsce był osadzony w obozie dla internowanych w Ostrowi Łomżyńskiej. Jednocześnie pełnił funkcję konsultanta wojskowego Borisa W. Sawinkowa. W 1921 r. wyjechał do Niemiec, zaś w 1923 r. do Francji. Zamieszkał w Paryżu. Od 1931 r. pracował jako konsjerż w Nicei. Jednocześnie pisał artykuły do pisma „Wriemia”. Opublikował ponadto artykuł w wydawnictwie „Służba swiazi Liwiencew i Siewierozapadnikow”.
W 1935 r. rozpoczął naukę w rosyjskiej szkole teologicznej przy monasterze św. Kiryka w Bułgarii. Kontynuował ją na wydziale teologicznym uniwersytetu w Sofii. W 1937 r. został wyświęcony na kapłana, po czym skierowano go do miasta Churajbika w Maroku jako proboszcza nowo wybudowanej cerkwi Świętej Trójcy. W 1940 r. złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię mnisze MitrofanBiografia Michaiła W. Jarosławcewa (jęz. rosyjski). W 1945 r. został igumenem, zaś w 1949 r. archimandrytą. Od 1952 r.