Mieszkańcy zajmują się głównie budownictwem, rolnictwem, hodowlą zwierząt, pozyskiwaniem drewna i wydobyciem kruszców w pobliskich kopalniach.
Historia Istnieją dwie wersje nazwy wioski. Według pierwszej została nazwana na cześć generała Aleksandra Wielkiego o imieniu Stanos, który podobno rozbił obóz w tej okolicy, ponieważ poważnie zachorował i zmarł. Wydaje się jednak, że najbardziej rozpowszechniona wersja zawdzięcza swoją nazwę wielu istniejącym stadom zwierząt (m.in. owiec i kóz) gdyż głównym zajęciem mieszkańców była ich hodowla. Pierwsze pisemne świadectwo o nazwie Stanos znajdujemy w dokumencie klasztoru Megisti Lavra z 1350 roku. Pismo wspomina „wioskę Stanos z winnicami”. Po podboju regionu przez Turków w II połowie XIV wieku ten sam los spotkał również Stanos. Mieszkańcy podobnie jak wszystkie wioski na półwyspie Chalkidiki uczestniczyli w powstaniu narodowym w 1821 roku. Mężczyźni z wioski, kierowani przez Christosa Oikonomou, utworzyli specjalny korpus wojskowy i skonfrontowali armię turecką w rejonie Stavros, dając tym samym kobietom i dzieciom możliwość ucieczki i schronienia się na Górze Athos. Po stłumieniu rewolucji wieś spłonęła, a mieszkańcy rozproszyli się. Wrócili w 1822 roku odbudowując spalone domy. Wielkimi bojownikami rewolucji 1821 roku byli Gioannis Kostas i Christos OikonomouΝίκος Εμμ.