Drugi nurt obejmuje zwolenników klasycznej teorii zarządzania, czyli Frederick Taylor, Henri Fayol, Chester Barnard, którzy koncentrowali się na problemach praktycznych, przed którymi stawali menedżerowie organizacji przemysłowych. Do dyscyplin, które przyczyniły się do rozwoju teorii zalicza się: ekonomia (ekonomia polityczna, której najbardziej znanym przedstawicielem jest Adam Smith, który w 1776 roku opublikował prace pod tytułem: „Badania nad natura i przyczynami bogactwa narodów”), inżynieria, socjologia, nauki polityczne. Nowoczesna (modernistyczna) – (lata 1950–1980) gdzie głównym nurtem była ogólna teoria systemów. Ludwig von Bertalanffy przedstawił teorię mającą wyjaśniać wszystkie zjawiska naukowe zarówno w naukach przyrodniczych, jak i społecznych gdzie nazwał ją „systemem”. Budowana przez niego „teoria systemów” opierała się na uogólnieniach zaczerpniętych z wysokiego stopnia abstrakcji, takiego, dzięki któremu można by było dokonać objaśnienia i integracji wiedzy naukowej. Kontynuatorem tej teorii był m.in. Kenneth E. Boulding. Dyscypliny, które przyczyniły się do rozwoju teorii w perspektywie modernistycznej były: nauki polityczne, biologia, ekologia, socjologia przemysłowa, antropologia społeczna, antropologia kulturowa. Do jej reprezentantów zaliczali się również: Herbert Simon, Talcott Parsons, James G.